Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie.

(czytaj Jan 16,16-20)

Wzrost możliwy jest dla tych, którzy nie boją się stracić to, co już spełniło swoją rolę i trzeba zrobić miejsce na to, co nowe. Trzeba stracić Jezusa (pozwolić mu odejść) w Jego pierwszym wcieleniu (przyjściu), by móc go odnaleźć w nowym, powtórnym przyjściu. Oba przyjścia mają swój wymiar duchowy, w tym wymiarze są niezależne od czasu. Pierwsze przyjście jest wcieleniem w osobistą historię człowieka, drugie odkryciem rzeczywistości „nieba”, pełni, spełnienia, całkowitym zanurzeniem w Nieznanego Nienazwanego.

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał, ...

(czytaj Jan 15,9-17)

Doświadczenie bycia wybranym, można przeżywać jako wybranie do bycia częścią większej całości, przynależności, odnajdywanie swojego miejsca w kontekście innych. Takie wybranie nie czyni nikogo szczególnym ani wyjątkowym, ale wprowadza w harmonię z innymi, w odkrycie głębokiej jedności i współzależności, nie jest ograniczeniem, ale doświadczeniem pełni, przekroczeniem zamkniętego kręgu indywidualności.

Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

(czytaj Jan 15,9-17)

Oddać życie za przyjaciół, to zobaczyć swoje życie w ich życiu, to zgodzić się na ich życie w swoim życiu. Udział w życiu wzrasta w miarę poszerzania kręgu przyjaźni, nie tylko jako kolejne osoby, ale również jako kolejne sytuacje, elementy trudne i rodzące lęk. Sług potrzebują ci, którzy na pierwszym planie mają swoje własne cele i wykorzystują wszystko i wszystkich by je osiągnąć. Przyjaźń ma tylko jeden cel, aby wszystko co moje było również twoje, a to co już jest nasze należało do wszystkich, szczególnie do tych, którzy są w bezpośredniej obecności.